• दिन थियो २८ फेब्रुअरी २०२५ (२०८१ फागुन १६, शुक्रवार)। म र मेरी श्रीमती (बुढी) सुर्खेतबाट डोल्पाको यात्रा तय गर्दै थियौँ। केही समयअगाडि आफ्नै निजी लगानी र गाउँका आफन्तहरूको अमूल्य श्रमदानमा बनेको हाम्रो कुल देवताको मन्दिरलाई रङ्गाउन पेन्टिङका सामानहरू किनिएको थियो। सामानको भार धेरै थियो, मौसम निकै खराब थियो। एउटा सुरक्षित यात्राको खोजीमा रहँदा जेठा दाइ युवराज बोहोराले भन्नुभयो— "गाडी रिजर्भ नै गर्ने भए राजेन्द्र रोकाया दाइको नयाँ बोलेरो छ, अरू ठाउँमा पैसा खर्च गर्नुभन्दा म दाइलाई भन्दिन्छु उहाँकैमा जाँदा राम्रो हुन्छ।" हामीलाई पनि ढुङ्गा खोज्दा देउता भेटे जस्तै भयो। १५ गते बिहान देउती बजैको दर्शन गरेर, मनभरि आशीर्वाद बोकी १६ गते बिहानै हामी निस्कियौँ।

१६ गते बिहान सिमसिम पानी परिरहेको थियो। दिदी लक्ष्मी बोहोरा (बुढा) को निवासबाट सबैलाई बिदाइका हात हल्लाउँदै गर्दा एउटा कठिन यात्राको सङ्केत मिलिसकेको थियो। गाडी जाजरकोट तिरका एकजना भाइले चलाइरहेका थिए। त्यो दिन हामीले पहिलो पटक छिन्चुको बाटो नभई सुर्खेतको तिनकुनेबाट दशरथपुर, लेखफर्सा र गुमी हुँदै डोल्पाको यात्रा सुरु गर्यौँ। सडक नयाँ र फराकिलो थियो, चालक भाइ पनि खुसी थिए। हामीले त्यहाँ धेरै समय बचत गर्यौँ, तर असली चुनौती त त्यसपछि सुरु भयो। पानी परिरहेको, बाटोमा ठुला-ठुला खाडल, साँघुरो र व्यस्त सडक— डोल्पाको कच्ची सडकमा पुगेपछि नयाँ गाडी पनि घाइते सिपाही जस्तै लाचार देखिन्थ्यो।

अगाडिको सिटको ह्यान्डल भाँचिएकाले प्रत्येक खाडलमा हामी पछाडि हुत्तिन्थ्यौँ। सल्लीबजारमा वेल्डिङ गर्दा पनि त्यो अडिएन। जसोतसो छेडा पुगेर नफुट्ने सामानको आडमा सिटलाई थाम्यौँ र खाना खाएर फेरि यात्रा सुरु गरियो। त्यो दिन नेपालभरि नै झरी परिरहेको रहेछ। गाडीको सिसा खोल्दा चिसो सिरेटोले मुटु कमाउँथ्यो, बन्द गर्दा बाफले बाटो छेक्थ्यो। २० वर्ष पनि नपुगेका ती चालक भाइको रातो भएको अनुहार र कठ्याङ्ग्रिएका औँला देख्दा मन भक्कानिएर आउँथ्यो। "मेरो त चिसोले हात कठ्याङ्ग्रिएर औँला नै चलेका छैनन्," उनले रुन्चे स्वरमा भन्दा हामी आफैँ निरिह थियौँ। मैले आफ्नो पन्जा लगाउन भन्दा उनले "मेसो पाउँदैन" भन्दै मानेनन्।

त्रिवेणीदेखि घरसम्मको त्यो 'काल' जस्तै यात्रा

त्रिवेणीबाट सुरु भएको त्यो यात्रा जिन्दगीकै अविस्मरणीय कष्टकर समय बन्यो। सुरुमै होमपाइप पुलको बीचमा चालक भाइले गियर बदल्दा गाडी बन्द भयो। उनको सातो गइसकेको थियो, उनको खुट्टा क्लच र ब्रेकमा काँपिरहेका थिए। मैले हतार-हतार उनलाई ढाडस दिँदै भनेँ— "नआत्तिऊ, बिस्तारै स्टार्ट गर!" जसोतसो पुल पार गर्यौँ, तर अगाडि 'मृत्यु' ले बाटो कुरेर बसेको जस्तो भान हुन्थ्यो। तिमी (सलमान) गाडीको पछाडि पहरेदार झैँ उभिएका थियौ। लगभग झमक्क अँध्यारो भइसकेको थियो। त्रिवेणीको अलि अगाडिको ठुलो भिर काटेपछि हल्का उकालो जस्तो छ, त्यो उकालो कटेर सम्म आउनै लाग्दा एक्कासि १ मिटर जति अगाडि एउटा ठुलो ढुङ्गा झ्याम्म खस्यो। चालक भाइले एक्कासि डिस्क-ब्रेक हाने, हामी दुवैजना अगाडि हुत्तियौँ। उनको हात पनि चिसोले लाटो भएछ, हातबाट स्टेरिङको कन्ट्रोल छुट्यो। मैले हतार-हतार स्टेरिङ कन्ट्रोलमा लिएर भित्तातिर मोडिदिएँ र त्यही पोजिसनमा रोक भनेँ। चालकको अनुहार डरले निलो भइसकेको थियो। । तिमीले पनि अँध्यारो भएको कारण राम्रोसँग केही देखेनौ होला। गाडी रोकिएपछि तिमीले कराउँदै हतार-हतार ब्याक गर्न भन्यौ। चालक र कल्पनाको भने पुरै सातो उडिसकेको थियो, माथि हेर्दा त अरू ढुङ्गाहरू पनि आइरहेका रहेछन्। मनमा जति सुकै डर भए पनि मैले चालकलाई ठुलो स्वरमा छिटो गाडी ब्याक गर्न भनेँ, उनि थरथर काँपिरहेका थिए। उन्ले हतार-हतार गाडी ब्याक गरे। गाडी रोकेपछि उनले भन्न थाले— "गाडी लिएर त्रिवेणी जाउँ कि म गाडी यहीँ छोडेर जान्छु।" तर त्यहाँ न गाडी मोड्न सकिन्थ्यो, न त गाडी छोड्न नै। ढुङ्गा आउन रोकिएपछि हतार-हतार बाटोको ढुङ्गाहरू तिमीले हटायौ र गाडी जान मिल्ने बनायौ। यो पोइन्टमा आउँदा मलाई नि चालकको अवस्था देखेर साह्रै दया लाग्यो, तर अप्सन केही थिएन। त्यहीमाथि तिमी कराउँदै थियौ— "केही हुन्न, छिटो जाउँ नत्र गाडीको टायर गाडिएर फस्छ।" यात्रा अगाडि बढ्दै जाँदा भदाले नजिकैको खोलामा अर्को संकट आइलाग्यो। पछाडिबाट सलमान तिमीले चिच्याउँदै गाडी ठोक्यौ तर चालकले नबुझेर ओरालोमा गाडी झन् बेस्सरी हुत्याए। यदि अगाडि अलि उकालो नभएको भए हामी सिधै भेरी नदीको गर्जनभित्र बिलाउने थियौँ। भगवान्को कृपाले त्यहाँ पनि बच्यौँ। हाम्रा आँखा अगाडि पहिरो खसिरहेको थियो, तर हामी मृत्युलाई जितेर अगाडि बढिरहेका थियौँ।भदाले पुगेपछि अलि होस खुल्यो। चालक भाइ गाडी रोकेर बाहिर निस्किए। हामी। हामी पनि बरु ततै बसेर भोलि जानुपर्छ जस्तो लाग्न थाल्यो, तर तिमी (सलमान) भने अझै निडर भई आफ्नै कुरामा अडिग थियौ— "अब जति नि गाह्रो हो आइसकियो, योभन्दा अगाडि गाह्रो छैन।" तिम्रो त्यो हक्की र निडर मुर्खतापूर्ण स्वभावले मलाई बेलाबेलामा कसैको याद दिलाइरहेको थियो। उहा हुनुहुन्थ्यो जेठाटोलको गोकर्ण दाई (गोकर्ण सिंह)। सायद नाताले आफ्नै पर्ने भएर नि होला, तिम्रो मुर्खतापूर्ण निडर र हक्की स्वभाव नि उस्तै देखिन्थ्यो।

गोकर्ण दाइ: तिमी मेरो बाल्यकालको त्यो साहसी नायक

ममीसँगको भेट पछि पुनर्जन्मको अनुभूति

दिवंगत आत्माप्रति भावपूर्ण श्रद्धाञ्जली। शोक सन्तप्त परिवारजनप्रति हार्दिक समवेदना। भगवान्ले यो शोक सहन गर्ने शक्ति प्रदान गरून्। 🙏😢